Gronkowce

Gronkowce (zwłaszcza szczepy chorobotwórcze) cechują się wysoką aktywnością biochemiczną. Rozpuszczają żelatynę, zakwaszają i ścinają mleko, fermentują bezgazowo szereg węglowodanów. Na agarze z krwią niektóre szczepy wywołują hemolizę beta. Wytwarzają enzymy: katalazę, koagulazę, hialuronidazę, lipazę, lecytynazę i fosfatazę oraz DNA-azę. Gronkowce wykazują dużą odporność na działanie różnych czynników fizycznych i chemicznych. Rosną w podłożach z dodatkiem 15% NaCl lub 40% żółci. W temperaturze 333 K (60°C) giną dopiero po półgodzinnym lub godzinnym ogrzewaniu. Wytrzymują działanie 1% fenolu w ciągu 15 minut. Zabija je fenol 2% i związki chloru. Wytrzymałe są na wysychanie. Mogą przeżyć wiele tygodni poza ustrojem, zwłaszcza w obecności białka, np. w wyschniętej ropie, na pościeli, w kurzu i innych miejscach, gdzie nie dochodzą promienie słoneczne. W hodowlach przechowywanych w chłodni niektóre szczepy żyją ponad rok.

Większą odporność gronkowców od innych drobnoustrojów na telluryn potasowy, chlorek litu, ŃaCl w koncentracji 15°/o wykorzystano do sporządzania pożywek wybiórczych, jak: pożywka Chapmana z 7,5’°/o NaCl, pożywka Bairda-Parkera z tellury- nem potasowym czy pożywka Zebovitza z chlorkiem litu i tellurynem potasowym. Podłoża te pozwalają izolować gronkowce z materiałów posiadających obfitą i różnorodną florę bakteryjną. Z drugiej strony stwierdzono, że gronkowce są wrażliwe na działanie niektórych barwników anilinowych (fiolet krystaliczny, zieleń brylantowa). Bakteriobójcze działanie tych barwników zostało wykorzystane do przygotowania takich pożywek wybiórczych, które hamują niepożądany wzrost gronkowców.

Chorobotwórczość. Gronkowce wywołują u człowieka szereg schorzeń różniących się umiejscowieniem, objawami i przebiegiem klinicznym. Do najbardziej pospolitych zakażeń należą skórne procesy miejscowe (czyrak, trądzik, ropienie ran). Gronkowcowe zakażenia można podzielić na:

One Response to “Gronkowce”

Leave a Reply

Rekomendujemy Witryny