Szczepionki inaktywowane

Do najczęściej stosowanych szczepionek inaktywowanych zalicza się szczepionki: przeciw durom brzusznemu i rzekomym, przeciw krztuśco- wi, przeciw cholerze azjatyckiej, przeciw poliomyelitis (szczepionka Salka), przeciw wściekliźnie, przeciw durowi plamistemu i innym riketsjo- zom.

Do tej grupy szczepionek zalicza się także autoszczepionki, wy-konywane pojedynczo z własnych szczepów chorego. Do inaktywacji szczepów używa się metody cieplnochemicznej.

Szczepionki inaktywowane mają szerokie zastosowanie profilaktyczne. Niedogodności tych szczepionek polegają na tym, że odporność trwa od kilku miesięcy do kilku lat (przeciętnie dwa lata), dlatego przeprowadza się szczepienia powtórnie, przypominające tzw. rewakcynacje. Szczepionki inaktywowane wywołują czasem odczyny poszczepienne: zaczerwienienie, obrzęk, bolesność, miejscowe i ogólne podwyższenie temperatury ciała.

Leave a Reply

Rekomendujemy Witryny